Dit werk ontvouwt zich als een subtiel mozaïek van kleur en vorm, waarin elk fragment een eigen verhaal lijkt te fluisteren. In het samenspel van ogenschijnlijk losse stukken ontstaat een ritmische compositie die doet denken aan muziek — een visuele symfonie van kleur, licht en nuance.

De vormen en kleurvlakken keren terug als noten in een melodie, waardoor het oog in een rustig tempo over het werk wordt geleid.

De compositie is opgebouwd met gouache, een medium dat de kleuren een zachte diepte en levendigheid geeft.

Het ritme dat hier ontstaat is geen toeval, maar een zorgvuldig geweven harmonie waarin fragmentatie en samenhang elkaar versterken.